Marokko-Europa 8 t-m 22 februari

© 2016 Togetherontour - Gerrit&Jorina

Together on tour

Chefchaouen

 

Verassende ontmoetingen

 

Maandag 08/02

 

Toen we afgelopen zaterdag terugreden van Essaouira naar Sidi Kaouki zagen we de truck van Arjan en Miranda (alias Teuntje) op de camperplaats in Essaouira staan. We stoppen even en maken een praatje met Miranda, Arjan was even op de quad weg.

 

Toen we vanmorgen vlak voor vertrek nog snel even de mail bekeken bleek dat we een mailtje van Arjan gehad hebben met de vraag om vandaag onderweg ergens af te spreken. Na wat heen en weer appen spreken we af in Chichaoua.

 

Als we in Chichaoua aankomen blijkt het marktdag te zijn. Tijd dus om inkopen te doen. Het is een grote en hele gezellige markt. Hoewel we al veel verschillende markten bezocht hebben is deze toch weer anders. Op de markt is een hoek waar wel een stuk of tien kappersstalletjes zijn. Verder is er een complete smederij ingericht waar een oude baas aan twee grote blaasbalgen zit te trekken om het vuur zo heet mogelijk te krijgen, dit alles gebeurt uiteraard gewoon in een soort van tent. We hebben de camera’s in de auto gelaten en kunnen dit tafereeltje dus niet vastleggen. Na de markt gaat Jorina nog even wat Tajines en ander aardewerk kopen. In dit soort dorpen, waar niet te veel toeristen komen, zijn de prijzen meestal wat gunstiger.

 

Eenmaal weer onderweg gaan we op zoek naar de camperplaats welke er volgens de NKC-app zou moeten zijn, deze kunnen we niet vinden omdat het gps punt niet lijkt te kloppen. Dan komen we plotseling Arjan en Miranda tegen die ook de camperplaats niet kunnen vinden. Gezamenlijk rijden we terug het dorp in en stoppen op de parkeerplaats van het regionale politiekantoor. Niemand die het raar vind dat we daar onze tafels en stoelen naar buiten trekken en uitgebreid aan de koffie gaan.

 

Het wordt een gezellige middag en in overleg besluiten we op zoek te gaan naar een geschikte plaats om te overnachten. We rijden Chichaoua uit en gaan het eerste pad op naar links, dit blijkt de weg naar de plaatselijk vuilstort te zijn en hoewel Arjan en Miranda vooraf zeiden dat elke plek goed was wordt deze toch afgekeurd. Even verderop vinden we een geschikte plaats achter een oud leegstaand gebouw aan de rand van een jonge olijfgaard. Arjan haalt zijn drone tevoorschijn en maakt leuke luchtfoto’s en een filmpje.

 

Dinsdag 09/02

 

Na het ontbijt nemen we afscheid van Arjan en Miranda, zij gaan weer terug naar de kust terwijl wij onze tocht naar het noorden vervolgen. De rit gaat eerst door een gebied waar veel landbouw gepleegd wordt.

 

Onderweg zien we de kleur van de aarde veranderen van roodbruin naar lichtgeel. Dit komt door de hoeveelheid fosfaten in de grond. Het duurt dan ook niet lang of aan de horizon verschijnen grote bergen met gedolven fosfaat afkomstig uit de mijnen in de omgeving van Ben Guerir. Vanaf hier gaan we naar het oosten om uiteindelijk over enkele dagen in de omgeving van Meknes en Fes te komen.

Als we vanaf El Kelaa op zoek gaan naar een geschikte plaats voor de nacht lijkt dat niet mee te vallen. In de streek wordt veel groenten en fruit verbouwd waardoor bijna elk stukje grond wel een bestemming heeft. Terwijl we op de N8 rijden en ik de gps raadpleeg op nabijgelegen campings zien we dat we hemelsbreed nog geen 30 kilometer bij Paul en Renate (camping Zebra) vandaan zitten. De keus is snel gemaakt, we gaan een nachtje naar Ouzoud.

Via Aït Attab gaan we de bergen in. We hebben ons een beetje verkeken op de afstand en het geslinger, het duurt hierdoor dus twee uur in plaats van een klein uurtje voordat we aankomen op de camping. Ook nu staat de camping weer nagenoeg vol wat toch echt een uitzondering is in Marokko.

 

Woensdag 10/02

 

We zitten al in de auto om onze reis te vervolgen als er plotseling een man op Jorina afstapt met de woorden “Ik ken u, maar u kent mij niet”. Nadere kennismaking leert dat het een Belgische meneer is die als hobby reisverhalen verzamelt en leest. In zijn zoektocht naar nieuwe verhalen is hij ooit op onze website gestuit en zodoende misschien wel één van onze trouwste (anonieme) volgers geworden.

 

Na deze bijzondere en verrassende ontmoeting rijden we van Ouzoud met een omweg via Azilal naar Beni Mellal.

 

Onderweg stoppen we tussen de velden voor de lunch. Een landarbeider komt een praatje maken (in de baas z’n tijd) en eet gezellig een handje pinda’s mee. Al snel raken we in gesprek en gaat het over zijn werk en verdienste. Voor een dag werken op het land (puur ouderwets handwerk) verdient hij 45 Dirham, omgerekend zo’n 4 Euro. Als we vervolgens horen wat de maandelijkse kosten voor water, elektra, gas en de huishuur, dan mogen we toch maar dankbaar zijn dat we in Europa wonen, werken en leven waar we de kans hebben om aan onze toekomst te denken en de ruimte krijgen om dromen na te jagen.

 

Tegelijkertijd realiseren we ons ook dat er ook in Europa grote verschillen tussen rijk en arm zijn en dat er aan de onderkant van de samenleving veel schrijnende gevallen zitten waar ook elke euro twee keer omgedraaid wordt voordat deze wordt uitgegeven.

 

Hierover nadenkend rijden we verder, en zoeken in de buurt van El Ksiba een plekje voor de nacht. Ook hier zijn geen super goede plekken te vinden, maar als we een onverharde weg door de bergen op rijden zien we een kleine olijfgaard waar de grond al tijden niet van is bewerkt, hoewel dit dus ongetwijfeld iemands eigendom is vertrouwen we op de Marokkaanse gastvrijheid en gaan we er maar vanuit dat we hier mogen staan. Als er een taxibus de berg af komt proberen we om toestemming te vragen, maar door taalbarrières van beide kanten komen we er niet uit. Met regelmaat komen er mensen langs, te voet, te paard, met ezel, auto of brommertje. Iedereen groet vriendelijk en niemand kijkt vreemd op van onze auto tussen de olijfbomen.

 

Als we het eten op hebben komt er in het pikkedonker een bus de berg op gereden. Bij onze auto stopt deze en er stappen wat mannen uit, ze lopen druk pratend om onze auto. Ik zoek mijn klompen en een hoofdlampje en ga even polshoogte nemen. Het blijken mensen uit het dorp te zijn.

Een oudere man wil me wat vragen maar spreekt geen woord Frans, er wordt daarom een jonge gast uit de bus gehaald die het woord moet doen. Hij lijkt er niet echt zin in te hebben maar hij wordt gewoon recht voor me gezet door de oudere man, deze brabbelt wat en de jongen vertaald. De oude man heeft met ons te doen blijkt, want hij wil dat we meekomen naar zijn huis, daar is eten, daar is het warm en daar kunnen we tenminste fatsoenlijk slapen. Hij vind het maar niks dat wij in de kou achter in een oude vrachtwagen moeten slapen. Ik laat de man zien dat we ons eigen kleine huisje hebben compleet met bed en warme dekens.

 

Gezien het tijdstip en het feit dat we al onszelf al helemaal geïnstalleerd hebben bedanken we vriendelijk voor de uitnodiging.

 

Het weer is frisjes

 

Donderdag 11/02

 

Na een rustige nacht met een prachtige sterrenhemel en wat hondengeblaf op de achtergrond staan we weer fris op. Via de N8 rijden we naar Khenifra. Hier slaan we rechtsaf naar het oosten het gebied van de cederbossen in. We blijven op het asfalt maar desalniettemin is het een erg mooie route met afwisselend een landschap van vergezichten met steile berghellingen en dichte cederbossen. Normaal gesproken is dit gebied om deze tijd van het jaar ontoegankelijk als gevolg van sneeuwval. Het is echter een relatief warme en droge winter en dus is er geen sneeuwvlokje te bekennen.

 

Via een stukje N13 rijden we richting het skigebied Mischliffen, ook hier geen millimeter sneeuw al is het wel fris in de bergen. We vinden een mooie plaats voor de nacht op 1950 meter hoogte op een vlakte in de beschutting van het bos. Het is guur buiten en gedurende de nacht daalt de temperatuur tot onder het vriespunt, een uil roept in de bosrand verder is het stil, heel stil.

 

Vrijdag 12/02

 

Met dank aan de koude nacht slapen we lekker uit, er is niks lekkerder dan jezelf weer heerlijk te kunnen omdraaien als de temperatuur in de camper zo rond het vriespunt is. Als de stralende zon de camper van buitenaf begint te verwarmen kruipen we toch onder de wol vandaan. Ik maak met Joppe een flinke wandeling langs de bosrand en door wat verlaten mijnen, het lijkt er op dat ze hier kwarts gedolven hebben. Ik vind nog een paar mooie stukken en neem ze mee voor Jorina.

 

Na het ontbijt zoeken we een piste binnendoor naar Azrou, we volgen deze een heel stuk tot we bij een verlaten mijn uitkomen. Daar is de piste met één van de laatste regenbuien weggespoeld en kijken we loodrecht 15 meter naar beneden. Het pad is ernaast is niet breed genoeg om er verantwoord langs op te rijden. Hoewel er waarschijnlijk ook nog wel een andere piste in de buurt ligt hebben we niet zo veel zin om die te gaan zoeken. We rijden terug naar het asfalt en rijden via Mischliffen naar Ifrane. Ifrane is een typisch skioord. De huizen hebben een beetje een Oostenrijkse uitstraling. Ifrane is ook één van de vele plaatsen waar de Marokkaanse koning een paleis heeft. Dit zal ook de verklaring zijn voor de vele militairen, gendarmerie en bijzondere strijdkrachten zijn die we langs de straat zien.

 

Van Ifrane rijden we door de bossen naar El Hajeb. In deze regio worden erg veel uien verbouwd. Deze worden na de oogst op een nogal merkaardige manier bewaard. In het veld worden twee muurtjes gestapeld van circa 50cm hoog, de uien worden hiertussen gegooid en boven de muurtjes een beetje rond gestapeld. Dan gaat er een zeil over. Normaal gesproken zou je dan zeggen dat de uien hieronder gaan broeien in plaats van dat ze drogen. Dat laatste is dus ook zo en verklaart de slechte kwaliteit van de uien op de markt.

Omdat we het systeem toch nog niet helemaal doorhebben stoppen we bij zo’n uien droog c.q. zweetplek waar zo’n twintig mannen en vrouwen de uien aan het rapen en sorteren zijn. Al snel wordt Jorina door één van de vrouwen uitgedaagd om mee te helpen met het sorteren van de uien. Er wordt mee gesmeten, in geknepen en als dan de kist uiteindelijk vol zit kiepen ze hem zo weer op z’n kop en beginnen ze weer opnieuw, vreemd systeem, maar je blijft wel lekker bezig. Als beloning voor Jorina’s harde werk krijgen we een paar kilo uien cadeau. Als tegenprestatie gaat Jorina met een paar rollen pepermunt langs de groep.

 

Na dit leuke uitstapje rijden we tussen de vele wijngaarden in de regio door naar Meknes waar we rond de middag aankomen op een camperplaats aan de rand van de binnenstad. We slenteren wat door de straatjes en strijken (eigenlijk tegen beter weten in) neer op een terrasje om even wat te eten. We hadden nog geen katten gezien en volgens de bediende waren die er ook niet. We zitten nog geen twee minuten of mijn arm wordt zowat uit de kom getrokken omdat Joppe toch een kat ontdekt heeft. Binnen in het restaurant heb je er geen last van zegt de bediende. Zodra we daar zitten en net een flesje Cola gekregen hebben gaat Joppe er met het tafeltje vandoor, de kat is ons gewoon achteraan naar binnen gekropen. We besluiten verdere vermakelijkheden voor de andere gasten niet af te wachten en betalen de cola en druipen letterlijk en figuurlijk af.

 

Zaterdag 13/02

 

Vandaag staat er een korte rit op het programma, Jorina wil graag naar de medina van Fes. Aan de rand van de medina parkeren we en wil de parkeerwachter dubbel tarief omdat we een vrachtwagen hebben en geen gewone camper, staan we op twee plekken dan meneertje? Nee? dan betalen we voor slechts één plek. Hij is zwaar beledigd en loopt kwaad naar zijn baas. Aangezien er verder niks gebeurt denk ik dat we toch genoeg betaald hebben.

 

Na ons fantastische medina-avontuur gisteren met Joppe in Meknes besluiten we dat Joppe de auto maar moet gaan bewaken, het is niet warm en de zon gaat half achter de wolken schuil. We laten een paar raampjes open. De medina van Fes is de moeite waard om doorheen te slenteren, het is een wirwar van steegjes die vaak doodlopen waardoor je al snel niet meer goed weet waar je zit. Enige nadeel van deze medina is dat er vrij veel toeristen rondlopen, hierdoor zijn de meeste winkeltjes eigenlijk ook gewoon souvenirwinkels. De prijzen zijn er absurd hoog in vergelijking met het zuiden van Marokko. Het lukt Jorina dan ook niet om voor een normale prijs een paar kleden en aardewerk te kopen. Na een kleine drie uur komen we terug bij de auto en blijkt Joppe een heerlijke middagdut gedaan te hebben. Dat is dus een succesje.

We gaan op zoek naar een camping voor de rest van het weekend, misschien dat we nog even snel een wasje kunnen doen.

 

De beide campings van de stad bevinden zich aan de zuidkant, de medina is aan de noordkant en dus moeten we dwars door de stad heen, een avontuur op zich. Het is deze middag opvallend druk en er is erg veel politie op de been. Er lopen vooral jongeren op straat. Bij de kruisingen proberen ze op auto’s te klimmen om zo lekker makkelijk van A naar B te komen. Als de politie dat ziet heeft vooral de chauffeur een probleem en dus moet je goed op blijven letten. Vooral de chauffeurs met een open bakkie kijken schichtig om zich heen. Eenmaal aan de zuidkant van de stad blijkt waarom er zoveel volk op de been is. Er is een evenement in het stadion en dat is blijkbaar nogal populair. Er staan misschien wel honderd ME-busjes opgesteld, er wordt dus op heel wat “gezelligheid” gerekend zullen we maar zeggen. De camping naast het stadion is niet toegankelijk als gevolg van alle schots en scheef geparkeerde auto’s en dus gaan we op zoek naar camping “Diamant Vert”

Deze is wel geopend en er staat zowaar een lief klein Unimogje van een Duitse man. De camping maakt deel uit van een recreatiepark, er staan zo’n twintig luxe vakantiehuisjes en er is een groot aquapretpark. Vanaf de camping kun je overal naar toe lopen en we hebben dan ook het idee dat dit in de zomer in de prijs is inbegrepen. Het is een mooie camping met veel bomen en planten. Helaas voor ons gooit het weer roet in het eten, het begint stevig te waaien.

 

Zondag 14/02

 

Vandaag is de eerste dag sinds 1 november dat we regen hebben. Er staat veel wind en er trekken stevige buien over. Er rest ons niet anders dan binnen te blijven en op ons gemak een boekje te lezen.

 

Maandag 15/02

 

Ook deze morgen regent het nog van tijd tot tijd. Overal langs de weg staan grote en diepe plassen. Om onze weg richting de boot te kunnen vervolgen moeten we weer dwars door de stad. We kiezen een iets andere route dan zaterdag en dat blijkt er één te zijn met veel minder verkeerslichten. Ten noordoosten van Fes gaan we de R501 op, een mooie weg door de bergen met weinig verkeer. Het asfalt is wel erg slecht, daardoor hobbelen we alsof we op de piste zitten.

Halverwege deze weg ligt een groot stuwmeer, vaak mag je overnachten op de parkeerplaats van zo’n stuwmeer. We rijden er daarom naar toe maar bij dit stuwmeer willen ze er niks van weten. We rijden daarom vrolijk verder en besluiten om dan maar in eens door te rijden naar Chefchaouen.

 

Onderweg stoppen we nog even in de stromende regen bij een aardewerkstalletje. Het blijkt dat de regen een gunstige invloed heeft op de prijs. Er wordt dus lustig op los geshopt door Jorina. Als we onze weg vervolgen gaat de regen over in natte sneeuw met wat hagel. Niet echt geweldig. Laat in de middag, het begint al te schemeren, komen we aan in Chefchauoen. De camping ligt bovenop de berg en de route er naar toe kronkelt gezellig door de smalle straatjes.

 

Het is af en toe best even sturen en slalommen tussen de geparkeerde auto’s, brommers en driewielers door. Veilig en wel komen we boven en rijden we de camping op. De camping op zich is best aardig, ligt mooi op de berg en bied voldoende mogelijkheden om te wandelen, zowel in de natuur van de bergen als in de oude medina. Jammer is wel dat er maar één warme douche is (tegen bijbetaling) en de irritante hanggasten buiten de poort welke je allerlei soorten drugs proberen te verkopen. Omdat het echt wel koud is besluiten we voor de eerste keer deze reis stroom op de camping te nemen zodat we een elektrische kachel aan kunnen zetten om het binnen wat behaaglijker te krijgen.

 

Dinsdag 16/02

 

om half acht ‘s morgens loop ik met mijn ogen nog half dicht met Joppe de camping af. Buiten wordt ik opgewacht door een drugsdealer. Nou ben ik sowieso nooit in de stemming geweest om drugs te kopen, maar zeker ’s morgens vroeg niet. Ik maak me dan ook oprecht kwaad als dat vervelende ventje me achteraan loopt en maar in mijn oor blijft sissen. Een paar Engelse volzinnen welke niet geschikt zijn om hier neer te schrijven doen hem inzien dat hij beter om kan draaien.

Ik begrijp werkelijk niet dat ze daar op de camping niks tegen doen, kan me niet indenken dat dit nou extra klanten aantrekt. Maar goed, dit is het Rifgebergte, het productiegebied van hasj en dergelijke dus misschien heb ik het wel mis en trekt deze regio een ander soort toerist aan.

 

Het weer is in vergelijking tot de afgelopen dagen behoorlijk opgeknapt. Het is koud en in de bergen boven ons ligt sneeuw, maar het is droog en zonnig. Jorina wast daarom snel een paar handdoeken in de hoop dat ze vandaag nog drogen.

 

Jorina en ik gaan samen naar de medina terwijl Joppe “thuis” blijft. Het is ons in Fes goed bevallen en dus voor herhaling vatbaar. De medina van Chefchauoen is zoals een medina hoort te zijn in onze ogen. Heel authentiek, winkeltjes en werkplaatsen waar vooral lokalen komen en overal openstaande deuren. Kinderen knikkeren op straat en gebruiken een putdeksel als knikkerpotje. Het speciale aan Chefchaouen is de mix van kleuren. De huizen hebben behalve wit ook vlakken blauw en roze in pasteltinten. Hierdoor lijkt de hele stad wel blauw te zijn. In deze medina lukt het Jorina wel om een handgeweven deken te kopen voor een normale prijs. De camper komt al behoorlijk vol te zitten.

Ik sta er elke keer weer versteld van dat Jorina het opgeruimd krijgt zonder dingen weg te gooien.

 

De oversteek naar Europa

 

Woensdag 17/02

 

Hoewel het deze morgen ook weer erg waterkoud is gaan we toch vroeg uit bed. We willen vandaag oversteken naar Spanje. We hebben op de heenweg een retourticket met open datum gekocht. Volgens de verkoper kunnen we deze gebruiken in Tanger Ville, Tanger Med en in Ceuta. De website van FRS geeft ook aan dat dit kan, maar dat dit mogelijk tot bijbetaling of teruggaaf van pecunia kan lijden. Hoe het precies zit weten we niet, maar uiteindelijk kiezen we voor de makkelijkste oplossing, we rijden naar Tanger Ville, daar zijn we ook binnengekomen dus kunnen we er “kosteloos” ook weer uit.

 

Het is een kilometer of tien omrijden ten opzichte van Ceuta, maar dat valt niet echt op gezien de kilometers van de afgelopen maanden. Net buiten Chefchaouen stoppen we nog maar een keer bij een aardewerk stalletje en winkelt Jorina nog even naar hartenlust. Via Tetouan rijden we dan door naar Tanger Ville.

Dit was vroeger één van de minst favoriete plekken om over te steken. De vele horrorverhalen doen nog steeds de ronde. Vluchtelingen die zich onder de auto verschansen of zelfs via het dakluik in de auto kruipen. We zijn dus op onze hoede als we door de stad rijden en bij de verkeerslichten moeten stoppen. We zien echter geen verdachte situaties. Nergens hangen Afrikanen rond en nergens duiken regelmannetjes op. Ook bij de haven geen rare dingen.

 

Zodra we aankomen worden we aangesproken door mensen van de twee rederijen die tussen Tanger Ville en Tarifa varen. Zodra duidelijk wordt dat we een ticket van FRS hebben worden we vriendelijk verder geholpen door een FRS mannetje. We rijden naar de politie en laten ons uitstempelen en bij de douane wordt de auto uitgeschreven. Binnen een kwartier na aankomst in de haven staan we achter de hekken en kunnen we wachten op de boot. Het is pas net twaalf uur geweest en de eerste boot van FRS vertrekt om twee uur. Alle tijd dus voor een broodje. Achter het hek moet de douane de auto nog controleren, Joppe moet er uit en de drugshond moet even door de auto. Binnen een paar minuten zijn ze klaar. Normaal hadden we waarschijnlijk door de scanner gemoeten, maar deze zijn ze aan het repareren.

 

Terwijl we staan te wachten spreken we andere reizigers. Deze mensen zijn enkele dagen na ons in Azrou en Ifrane geweest (de skigebieden) toen sneeuwde het volop en lag er na twee dagen anderhalve meter verse sneeuw. Zo snel kan het dus veranderen.

 

Om één uur komt de boot aan en even na half twee kunnen we aan boord. Joppe mag mee naar boven op voorwaarde dat hij buiten blijft, het is mooi zonnig dus geen enkel probleem voor ons. Het is erg rustig aan boord behalve dan de groep Aziaten die van de ene kant van het dek naar de andere kant rennen om overal maar foto’s te maken. Het is lachwekkend, zonder te kijken klikken ze maar wat in het wilde weg.

Terwijl ze een foto maken kijken ze al de andere kant op om daar later ook een foto van te maken. Eenmaal thuis in Aziatistan bekijken ze wel op hun gemakkie waar ze op vakantie geweest zijn. Dit soort reizigers doen vaak een Europa tour in twee weken. En omdat twee weken wel erg lang is voor alleen maar Europa kan er ook nog wel een dagtocht naar Marokko bij.

 

Na een kleine drie kwartier varen komt de boot aan in Tarifa, We staan vooraan op de boot en zijn er daarom snel vanaf. Bij de politie gaat het heel snel, Europees paspoort is direct doorrijden. Bij de douane wil de beambte alleen Joppe’s paspoort zien in combinatie met mijn paspoort. Als hij vastgesteld heeft dat hond en baasje wel erg veel op elkaar lijken krijgen we groen licht en zijn we weer terug in Europa, nog 2500km voordat we thuis zijn.

 

Onderweg in Marokko hebben we gehoord van een camperplek in de buurt van Tarifa. We gaan op zoek maar vinden hem niet. Tenzij het geen echte camperplek is. Na wat rondrijden besluiten we om maar terug te rijden naar camping Rio Jara, fijne camping, heerlijke douches, maar wel 21,- Dat is weer even wennen. Het weer is verslechterd, het waait hard en regent af en toe.

 

In een kalm tempo rijden we naar huis

 

Donderdag 18/02

 

Het slechte weer houd aan en is niet echt uitnodigend om heerlijk te gaan rondtoeren, we rijden daarom een klein stukje landinwaarts naar Castellar de la Frontera waar we een camperplek vinden. Niet de mooiste die we ooit gezien hebben, maar prima om de dag verder door te brengen en te hopen op iets beter reisweer.

 

’s Middags klaart de lucht al wat op en besluit ik om de linker achterrem weer wat losser te zetten omdat het remblokje weer wat aan het aanlopen was. Inmiddels gaat dit vrij vlot en is het dus beter dan elke keer stoppen om de temperatuur te meten.

 

Vrijdag 19/02

 

Van Castellar de la Frontera rijden we via prachtige smalle wegen door de bergen naar Puerto Serrano. Onderweg komen we zowaar nog een uitspoeling in de bergen tegen. Er staat een bord bij met een breedtebeperking va 1,70 meter. Theoretisch mogen we er dus niet langs. We gaan even kijken en zien dat het technisch wel kan, de scheuren in het asfalt zijn al wat ouder zo te zien, er groeit onkruid in. Dit bewijst ook dat het een stabiele situatie is. Jorina blijft buiten om aanwijzingen te geven en ik rij de Unimog behoedzaam langs het uitgespoelde stuk. De conclusie is dat het dus praktisch geen probleem is met een auto van 7,5 ton en een breedte van 2,30 meter

In Puerto Serrano staan we op een camperplaats aan het einde van de Via Verde. Dit is een voormalige spoorlijn uit 1936 welke echter nooit in gebruik is genomen. Nu is deze route populair bij wandelaars en fietsers.

 

Zaterdag 20/02 en zondag 21/02

 

Als gevolg van de regelmatige regen van de afgelopen tijd zijn we door de schone kleren heen. We zoeken daarom een camping in de buurt van Cordoba, daar is het prachtig weer en lukt het om de was in een paar uur droog te krijgen, verder kijken we de auto helemaal na en zien geen gekke dingen.

 

Het is daarnaast ook al weer twee weken geleden dat er aan de website gewerkt is dus we hebben nog wat in te halen. De camping beschikt over goede wifi waardoor ook het uploaden van filmpjes en foto’s geen probleem is.

 

Dit zal tevens ook wel het laatste verslag van deze reis zijn. De komende week hopen we rustig aan verder te rijden zodat we op 1 maart Nederland weer in kunnen.

 

We willen iedereen bedanken die actief of anoniem met ons meereisde via de website en de mensen waarmee we op de diverse routes door Marokko en Mauritanië hebben gereisd.

 

We kijken terug op een bijzondere reis. Vooraf hadden we vooral van de invulling van deze reis een heel andere voorstelling. Het doel was om richting Guinee te gaan. Helaas is dat niet gelukt. Daarvoor in de plaats hebben we een fantastische tijd gehad in Marokko. We hadden dat voor geen goud willen missen. Guinee en omgeving moeten maar even wachten, daar hopen we in de toekomst nog wel een keer te gaan komen. Inshallah, zo God het wil.

 

 

 

 

El Ksiba
Fes
Chefchaouen