Marokko/Europa 21 t/m 30 oktober

© 2016 Togetherontour - Gerrit&Jorina

Een echte doorwading...
Spanje

Together on tour

Oase

 

Marokko/Europa

 

21 t/m 30 oktober

 

Op weg naar huis

 

 

Maandag worden we wakker en beseffen ons dat vandaag de grote terugreis naar huis gaat beginnen. Hoewel we ook van de heen en terugreis genieten is het toch anders. Ondanks dat we nog in Erfoud zitten voelt het nu toch al een beetje als afscheid nemen van Marokko. Om dit “rouwproces” te verwerken gaan we daarom eerst in Erfoud naar een steenhouwerij om ons “gat in de hand” te verzorgen. In deze fabriek wordt natuursteen verwerkt waarin fossielen zitten. Niet alles wat men maakt vinden we mooi maar het is leuk om er lekker rond te neuzen. We krijgen een turbo-rondleiding door de fabriek door één van de eigenaren. De man vliegt van de ene machine naar de andere en wij volgen in ganzenpas tussen de brokken natuursteen door. De man is gewapend met een fles water waarmee hij elk niet afgewerkt stuk steen besprenkelt. Zo kunnen we zien wat er allemaal voor moois in het steen verborgen zit. De man smijt met latijnse namen en doet voorkomen alsof er de meest bijzondere schatten verborgen zitten in het steen, ik zie vooral dooie vissies en schelpjes in het steen.

Behalve natuursteen uit de Sahara handelt de man ook in oude kruiken. Dat is wat meer onze smaak dus starten we de onderhandeling over een tweetal bijzondere kruikjes welke waarschijnlijk vroeger gebruikt werden om etenswaren in te bewaren.

Ook Jan en Dianne kopen een paar kruiken hoewel dat nog bijna misgaat omdat Jan een stuk natuursteen van de afvalhoop er gratis bij wil hebben. De beste man houd niet zo van weggeven en vraagt zonder te blozen dertig Euro voor een niet afgemaakt wasbakje wat op de afvalberg ligt omdat de steenhouwer en een gat in geslagen heeft. Jan houd voet bij stuk en weet na veel praten en demonstratief weglopen het kapotte wasbakje als cadeau bij de kruiken te krijgen.

Na dit leuke uitstapje rijden we weg uit Erfoud op weg naar Nador waar we de boot naar Sete (Frankrijk) proberen te halen.

Net buiten Errachidia rijden we een rivierbedding in om te lunchen, er staat water in de rivier dus mogen wij mannen nog één keertje spelen. De zo lang verwachtte doorwading is daar dan eindelijk. Na de lunch rijden we door de rivier stroomopwaarts totdat een paar grote stenen ons de weg versperren. Jan rijd voorop en draait linksaf de oever op. Nergens is dat een probleem behalve op de plaats waar Jan het probeert. De laag klei blijkt erg nat en Jan zakt tot aan zijn assen weg. Terwijl wij de Unimog in de rivier keren en klaarzetten om Jan uit de bagger te lieren probeert Jan of hij er zelf uit kan komen. Het lukt Jan net niet om op eigen kracht uit het spoor te komen, omdat er een paar hele grote keien onder de klei liggen waar de wielen geen grip op krijgen. Onze lierkabel wordt afgerold en De MAN wordt weer keurig op een harde ondergrond gezet.

Na dit speelkwartiertje rijden we verder en zoeken in Midelt een plaatsje voor de nacht.

 

Dinsdag rijden we van Midelt naar Guercif, zelden hebben we in Marokko zo’n saai landschap gezien dan vandaag. Alles kaal, grauw en veelal plat.

 

De volgende dag leggen we de laatste 140 kilometer op Marokkaanse bodem af. We komen rond de middag aan in de haven van Nador en proberen of we al tickets voor de boot naar Sete kunnen kopen. Dat blijkt pas mogelijk de volgende dag na zes uur in de middag. Dat betekent ruim een dag op een vaag parkeerterrein rondhangen. We besluiten even verder te kijken naar de andere opties en zien dat er die avond nog een boot vertrekt vanaf Nador naar Motril (ten zuiden van Granada in Spanje). We hebben nog nooit van deze oversteek gehoord, maar wat maakt dat uit. Na wat rekenen en vergelijken kopen we de tickets voor twee auto’s, vier personen en twee honden. De middag loopt inmiddels op een eind en op de parking waar we staan lopen steeds meer hanggasten rond. Dus besluit ik om even een praatje te gaan maken met de man van de douane die al uren verveeld tegen een hek hangt. De beste man kijkt wat merkwaardig naar mijn klompen maar staat me vriendelijk te woord. Na wat algemene prietpraat vraag ik hem of we niet alvast door het hek heen mogen zodat we geen last meer hebben van de hanggasten. Dat mag en dus rijden we onze auto’s het terrein op waar we vanavond moeten inchecken.

Vanaf een uur of acht druppelen langzaam meerdere passagiers en auto’s het haventerrein binnen. Het ziet er naar uit dat het niet zo druk zal zijn aan boord. Op zich is dat wel lekker want dan hoeven we waarschijnlijk ook geen uren in de rij te staan voor de douane. Het regelen van de paspoorten en de autopapieren gaat lekker vlot. Vervolgens is het wachten totdat een doauneman de auto checkt. Bewust van de risico’s op verstekelingen of mensen die pakketjes drugs aan de auto bevestigen houden we de auto goed in de gaten. Elke keer als we de auto een stukje verzet hebben stappen we uit en houden ieder een kant van de auto in de gaten. Op die manier zijn we er nagenoeg zeker van dat er niks illegaals gebeurt.

Terwijl we staan te kijken is er ineens een hoop rumoer. Twee gasten schieten onder de auto van Jan vandaan en worden heel snel gevolgd door een man van de douane. De douaneman jaagt de jongens weg en kruipt vervolgens bij Jan onder de auto om te kijken of er nog wat te zien is. Ook bij ons wordt alles gecheckt. Gelukkig is er niets geks te zien. Zo snel gaat het dus, sta je even met je ogen te knipperen en in tussentijd hangt er een verstekeling onder je auto.

Eenmaal vooraan in de rij neemt men geen risico en worden we doorgestuurd voor een uitgebreide röntgencheck. De auto’s worden op een rij gezet en er rijdt een vrachtwagen langs met een röntgenboog. Er is niks bijzonders te zien op de beelden dus mogen we aan boord.

Zodra we de auto’s aan boord hebben staan komt er een Spaans mannetje op ons af. Hij brabbelt wat over de honden en neemt ons mee naar een hoger gelegen dek. Achter in de hoek staan stalen kennels. De man maakt ons duidelijk dat het de bedoeling is dat we onze honden daarin stoppen. Dat nooit, we zijn in de veronderstelling dat we de honden net als op de heenreis gewoon mee naar boven kunnen nemen. Al moeten we de hele nacht buiten zitten, we laten onze viervoeters toch niet zomaar in de steek?

De man bromt wat en loopt weg. We blijven braaf wachten totdat er iemand komt die ons verder gaat helpen. Na een minuut of vijf verschijnt er een dame met in haar kielzog een opgeblazen norse Spanjaard met strepen op zijn mouw. De man blijkt een hoge baas op het schip en de vrouw spreekt Nederlands en is w.s. van de afdeling public relations. Ze maakt ons duidelijk dat alle honden (wij zijn de enige met hond aan boord) in de kennel moeten. We leggen uit dat we dit niet verwacht hadden zeker niet omdat we bij de ticketverkoop er speciaal nog naar gevraagd hadden. De vrouw snapt ons wel en probeert bij haar collega om alsnog toestemming te krijgen om de hond mee naar boven te nemen. De man wil echter van geen wijken weten en blijft er bij dat de hond benedendeks moet zitten. Hij gebruikt als reden dat dit internationale regels zijn waar hij niet van af mag wijken. Dat is best vreemd want Jan en Dianne hebben door heel Europa heen al overtochten gemaakt en ook voor hen is dit de eerste keer dat ze hier tegenaan lopen.

Uiteindelijk vinden we als compromis dat de honden in de auto mogen blijven tijdens de overtocht. Ook niet leuk met al die herrie benedendeks, maar altijd nog beter dan in een stalen kennel. Aangezien Joppe niet altijd even gemakkelijk reageert op het alleen zijn in de camper zitten we er best wel over in. Met een knoop in onze maag gaan we naar boven en maken we ons op voor een overtocht van bijna vijf uur.

Rond middernacht vaart de boot de haven van Nador uit en zet koers richting het Spaanse Motril. Het waait nauwelijks waardoor de zee er bijna rimpelloos bij ligt in het schijnsel van de maan.

De overtocht verloopt voorspoedig. De meeste mensen aan boord slapen en ik loop wat heen en weer te drentelen. Met mijn gedachten veel bij Joppe alleen in de truck lukt het me toch niet om in slaap te komen.

Nog in het donker komen we aan in de haven van Motril. Zo snel als we kunnen lopen we naar de trucks. Zodra ik de deur van de unit open doe kruipt Joppe helemaal slaperig van de bank en rekt zich uitgebreid uit. Het ziet er naar uit dat hij het grootste gedeelte van de nacht lekker heeft liggen slapen. Heb ik voor niets over hem in gezeten.

Eenmaal uit de boot gaan we langs de politie en de douane. De douane checkt alle auto’s met de drugshond en dan mogen we door naar huis.

 

We rijden rustig aan naar Granada waar we even een uurtje slapen op een parkeerplaats. Na wat inkopen rijden we verder en vinden na wat zoeken een camperplaats in Alcaudete.

 

De volgende morgen kopen we op de markt van Alcaudete nog wat lekkere Spaanse worsten voor thuis. De rest van de vrijdag en zaterdag brengen we vooral rijdend door. Zaterdagmiddag komen we aan in Frankrijk en zoeken we een mooi plekje aan de kust in de omgeving van Biarritz aan de golf van Biskaje. Het is er erg druk met campers waardoor we geen goede plaats kunnen vinden op de camperplekken in de buurt. Uiteindelijk vinden we een camping aan zee met uitzicht op St. Jean de Luz. Hier brengen we de zondag door.

 

Maandag vertrekken we lekker vroeg en maken daardoor lekker wat kilometers. We overnachten tweehonderd kilometer onder Parijs aan de rivier de Vienne bij het dorpje St Gilles. Dinsdag loopt het zo lekker dat we er even over nadenken om misschien maar door te rijden naar huis. We besluiten om dit niet te doen en overnachten op een camperplek in het Belgische Harelbeke waar we onszelf verwennen met Vlaamse frietekes met stoofvlees.

 

Woensdagmorgen rijden we samen naar de grensovergang bij Hazeldonk, hier drinken we ons laatste kupke koffie met Jan en Dianne en nemen we afscheid van elkaar.

 

We kijken terug op een fantastisch mooie reis. In totaal hebben we ruim 9000 kilometer afgelegd, ontzettend veel gezien, schitterende routes gereden, heel veel gelachen, 3500 foto’s gemaakt, 80gb aan GoPro beelden, vaak lekker gegeten en vooral genoten van elkaar en de omgeving.

Marokko is nog mooier dan we al dachten en is groot genoeg om nog eens zo’n reisje te maken door weer andere gebieden. Dit gaan we waarschijnlijk nog wel een keertje doen.

Langs deze weg willen we ook iedereen bedanken die met ons mee leefde en mee reisde via de Spot en ons berichtjes stuurde.

 

Daarnaast willen we ook Jan en Dianne bedanken. Dank voor de vele kupkes koffie, voor de steak, de eendenborst en alle andere lekkere dingetjes. Jan, bedankt voor al je technische tips en trucs, maar bovenal bedankt voor de gezelligheid.

 

 

 

 

Speelkwartiertje voor de mannen;-)